W wieku szkolnym dziecko szybko rozwija swoje umiejętności ruchowe, niemniej jednak nie oznacza to, że każdy nowy wzorzec ruchu zostanie w tej samej chwili dobrze zapamiętany. W trakcie zajęć związanych ze sztukami walki pojawia się wiele sytuacji, w których należy połączyć słuchanie instrukcji z obserwacją i wykonaniem konkretnego ruchu. Aikido dla dzieci stosuje ćwiczenia wymagające między innymi zmiany kierunku, pracy nóg, utrzymywania stabilnej pozycji a także odpowiedniego ustawienia względem partnera.
Na początku ważniejsze od płynności jest przededukowanie podstaw. Dziecko może zatrzymywać się w połowie ćwiczenia, mylić kolejność ruchów lub wykonywać je zbyt bardzo szybko. Takie trudności pozwalają określić, które elementy wymagają dodatkowego powtórzenia. W praktyce nauka przebiega etapami, a zdarzenie do bardziej złożonych czynności ma sens dopiero wtedy, gdy podstawowe ruchy są dla uczestnika czytelne.
Specyfika treningu zmienia się również w współzależności od wieku. Młodsze dzieci mają zazwyczaj krótszy czas skupienia, dlatego bardzo długie powtarzanie jednego schematu może prowadzić do spadku sugestie. Z kolei starsi uczestnicy mogą pracować nad dokładniejszym wykonaniem poszczególnych elementów i nie gorzej rozumieć zależności między ruchem własnym a działaniem partnera. Sztuki walki dla dzieci nie powinny być więc traktowane jako jednolita forma zajęć dla wszystkich grup wiekowych. Całkiem inaczej można organizować ćwiczenia dla zaczynających przedszkolaków, a inaczej dla dzieci, które mają już doświadczenie w aktywności fizycznej. Znaczenie ma także liczebność grupy. Przy większej liczbie osób prowadzącemu trudniej obserwować każdy ruch, a uczestnicy muszą samodzielnie pilnować swojej przestrzeni. W małej grupie łatwiej natomiast zauważyć drobne niedociągnięcia i na bieżąco zmienić sposób wykonywania ćwiczenia.
Istotnym elementem aikido jest praca w parach, która wprowadza dodatkową zależność między uczestnikami. Nie wystarczy znać własną sekwencję ruchów. Powinno się jeszcze obserwować drugą osobę i dopasować tempo do jej działania. W sytuacji dzieci bywa to wymagające, ponieważ naturalnym odruchem jest przyspieszanie albo wykonywanie ruchu z większą siłą, gdy pojawia się emocjonująca sytuacja. Podczas nauki potrzebne jest więc stopniowe oswajanie z zasadą sprawdzeniu ruchu. Ćwiczenia mogą być upraszczane, wykonywane wolniej albo dzielone na krótsze fragmenty. Dopiero w przyszłości można łączyć je w pełniejsze sekwencje. Takie podejście umożliwia także wychwycić sytuacje, w których dziecko zna teorię, niemniej jednak ma trudność z zastosowaniem jej w praktyce. Różnica między pokazaniem ruchu a samodzielnym wykonaniem na prawdę bardzo często staje się widoczna dopiero w trakcie ćwiczenia z partnerem.
Na treningach dzieci uczą się też funkcjonowania w określonych ramach. Początek ćwiczenia następuje po odpowiednim sygnale, pozycję trzeba zmienić we najlepszym momencie, a w trakcie pracy z innymi osobami trzeba zwracać uwagę na ich położenie. Te zasady mają znaczenie organizacyjne, ponieważ ograniczają chaos, który łatwo pojawia się w kategorii dzieci wykonujących różnorodne ruchy jednocześnie. W przypadku aikido dochodzi do tego nauka określonych sposobów poruszania się i wykonywania padów, których opanowanie wymaga systematycznego powtarzania. Oczywiście nie każdy uczestnik robi postępy w takim samym tempie. Jedni szybko przyswajają schematy, inni potrzebują większej liczby prób, szczególnie gdy nowe ćwiczenie wymaga połączenia kilku czynności. Przy wyborze zajęć z zakresu sztuk walki dla dzieci warto więc uwzględniać nie tylko i wyłącznie samą dyscyplinę, lecz również wiek uczestników, poziom grupy, sposób prowadzenia ćwiczeń oraz oczekiwania stawiane osobom rozpoczynającym naukę.
Więcej informacji: Aikido dla dzieci w Gdańsku.