Zmiana normalnego funkcjonowania po chorobie, urazie lub dłuższym leczeniu na prawdę często wymaga dopasowania wielu wycinków życia. Poza działań związanych ze stanem zdrowia znaczenie może posiadać także powrót do aktywności społecznej, kontaktów z innymi osobami oraz samodzielności w wykonywaniu zwykłych czynności. Rehabilitacja społeczna obejmuje działania, które koncentrują się na ułatwianiu uczestnictwa w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.
W praktyce nie ogranicza się wyłącznie do ćwiczeń czy terapii, niemniej jednak tyczy się też nauki radzenia sobie ze zmianami, które ukazują się po przebytych problemach zdrowotnych.
Proces powrotu do większej samodzielności może wyglądać różnie w zależności od wieku, możliwości organizmu a także indywidualnej sytuacji danej osoby. W pewnych sytuacjach największym wyzwaniem jest ponowne przyzwyczajenie się do codziennego rytmu, innym razem barierą mogą być ograniczenia ruchowe, zmęczenie albo trudności w kontaktach z otoczeniem. W takich przypadkach ważne jest stopniowe dostosowywanie celów i uwzględnianie aktualnych możliwości. Zbyt szybkie zwiększanie zakresu aktywności może powodować przeciążenie, dlatego planowanie kolejnych etapów powinno uwzględniać realne potrzeby i ograniczenia.
W ramach różnych form wsparcia wykorzystywane są między innymi sanatoria i turnusy rehabilitacyjne, które łączą określony program usprawniania z czasami przeznaczonym na odpoczynek i konwersję powszechnego środowiska. Ich przebieg może obejmować zajęcia terapeutyczne, konsultacje a także aktywności dostosowane do stanu zdrowia uczestników. Wybór adekwatnej formy pobytu zależy w głównej mierze od rodzaju schorzenia, założeń medycznych a także zakresu potrzebnej pomocy. Oczywiście nie każdy program będzie bardzo dobry dla każdej osoby, dlatego znaczenie ma wcześniejsze określenie celu i sposobności udziału w konkretnych zajęciach.
Szczególnego podejścia mogą wymagać osoby po intensywnym leczeniu chorób krwi i układu odpornościowego. Sanatoria dla pacjentów hematologicznych uwzględniają specyfikę tej grupy, ponieważ powrót do aktywności po terapii może przebiegać etapami i wymagać większej ostrożności przy planowaniu codziennych zajęć. W takich sytuacjach zwraca się uwagę nie tylko na sprawność fizyczną, ale także na kondycję psychiczną, możliwość kontaktu z innymi osobami oraz stopniowe odzyskiwanie pewności w samodzielnym funkcjonowaniu. Organizacja wsparcia po leczeniu jest procesem zależnym od wielu czynników, a jego przebieg może różnić się nawet u osób z podobnym rozpoznaniem.
Warto zobaczyć: zmiany przepisów uzdrowiska.